Op investeerdersreis naar India

Vorige week zag een groep investeerders met eigen ogen het werk van The Hunger Project in India. Onze Mirjam (Sparkle Queen – oftewel communicatie) was mee, en zette bij thuiskomst de eerste indrukken op papier.

Wat een week… Fietsen in Delhi, chai en paneer, 15 uur in de nachttrein, naar de dorpen in de staat Madhya Pradesh en oppassen in stad Satna vanwege de hoge (seksueel) geweld-cijfers. Maar vooral: onderdompelen in het werk van The Hunger Project India, op pad met de tot-op-het-bot kundige en gemotiveerde medewerkers van The Hunger Project India, leren over de positie van vrouwen en meisjes, en met de vrouwelijke dorpsraadsleden in gesprek over hun strubbelingen en successen. Wat een land, wat een indrukken, wat een verhalen.

Preeti, Shashima en Mamta uit Bihra Kramank

Zo maakten we kennis met India als het land met een enorm verstoorde sekse-ratio. Want hoewel overal ter wereld meer jongetjes dan meisjes worden geboren, zijn de verhoudingen in India zoek. Daar worden per 1000 jongetjes maar 931 meisjes geboren. En bij ouders met 1 kind zijn dat er slechts 782. Waar die andere meisjes gebleven zijn? Gedood na de geboorte (“ga maar meisje, en stuur een broertje terug”), of geaborteerd omdat ze een meisje zijn. En we zagen het India waar The Hunger Project werkt: in afgelegen dorpen op het platteland, waar de allerarmsten wonen. Waar 60% van de kinderen ondervoed is. Waar tekort aan drinkwater een groot probleem. Waar meer mobiele telefoons dan toiletten zijn. En waar het kaste-systeem een groot deel van het leven bepaalt. En we leerden over India als het land met structurele discriminatie van meisjes en vrouwen. Die niks te zeggen en geen keuze hebben, als laatste en het minste eten en die vooral als last worden gezien.

IMG_1433Maar het zijn vooral de verhalen van kracht, leiderschap en mogelijkheden die beklijven. Over India als land waar op papier alles geweldig geregeld is. Waar 50% van de zetels in de dorpsraad gereserveerd is voor vrouwen – om eeuwen van discriminatie recht te trekken. Waar allerlei regelingen en subsidies beschikbaar zijn, als je de weg maar weet. Van weduwenpensioenen tot subsidie voor nieuwe huizen voor de allerarmsten, van een banenprogramma tot subsidies voor toiletten, schoolmaaltijden en voedselbonnen. Waar The Hunger Project India slim op inspeelt, door de vrouwen in de dorpsraad te trainen, zodat zij zich (durven te) ontpoppen als leider, aan de juiste touwtjes trekken en allerlei voorzieningen voor hun dorp regelen. Ze gaan de confrontatie met corrupte ambtenaren aan. En stellen de achtergestelde positie van vrouwen ter discussie. En zo verbeteren deze voorvechters de situatie van hun dorpen.

Seema, voorzitter dorpsraadEen van die vrouwen is Seema Saket, misschien wel een van de meest onwaarschijnlijke leiders ooit. Want buiten dat ze vrouw is, is ze ook nog eens van de laagste kaste. En met haar 22 jaar is ze piepjong. Maar toch is zij voorzitter van de dorpsraad van Padkhuri. In het eerste jaar van haar termijn ging Seema de discussie met ambtenaren aan, en regelde zij 28 toiletten voor haar dorp. Zodat vrouwen en meisjes veilig hun behoefte kunnen doen, zonder angst om te worden aangevallen wanneer zij het meest kwetsbaar zijn. Ze zorgde voor waterpompen zodat de vrouwen niet meer elke dag uren kwijt zijn aan het halen van water. Ze regelde naai-trainingen voor meisjes, zodat zij daarmee zelf een inkomen kunnen verdienen. En ze legde irrigatiekanalen aan in antwoord op het watertekort. En ze heeft nog ambities genoeg, zoals een toilet in elk huishouden en het watertekort definitief oplossen. En met nog 4 jaar in haar termijn te gaan, is de kans groot dat het haar gaat lukken.

Even indrukwekkend is het verhaal van de 22-jarige Preeti Sen, raadslid in Bihra Kramank. Door de trainingen van The Hunger Project weet zij niet alleen de weg naar de overheidsregelingen, maar werd gelijkheid tussen mannen en vrouwen belangrijk voor haar. Haar eigen zoon en dochter behandelt ze hetzelfde. En hoewel Preeti zelf getrouwd is op haar 17e, wil ze niet dat haar eigen dochter een kindbruid wordt – en wil ze af van de traditionele bruidsschat. En uitzonderlijk: ondanks dat ze getrouwd is, leert ze zelf nog door. Sterker nog: ze zet zich ook als vrijwilliger in voor de school – naast haar werk als raadslid, het runnen van het huishouden en het zorgen voor de kinderen. Dat haar man, moeder en schoonfamilie haar steunen scheelt. Haar droom is om uiteindelijk lerares te worden, en dat het hele dorp – inclusief de meisjes – goed onderwijs kan volgen. “Want alleen dan komen we met z’n allen vooruit.”

En zoals Preeti (linksonder) en Seema spraken we talloze andere vrouwen. Die allemaal, soms tegen de klippen op, zich inzetten voor hun dorp. Waardoor we uiteindelijk armoede en honger op het platteland van India gedag kunnen zeggen.

IMG_0109 IMG_0254IMG_0149