Emilienne: groot denken in pindakoekjes

Freelance journalist Mariken Stolk en fotograaf Johannes Odé reisden in 2012 naar epicentrum Zakpota in Benin. Vijf jaar later reizen zij opnieuw naar Zakpota en bezoeken de mensen die zij vijf jaar geleden ontmoetten. Wat is er gebeurd in de afgelopen jaren? Is er vooruitgang geboekt? Lees het verhaal van Emilienne vijf jaar geleden

Bij het huis van Emilienne Montchohodi (49 jaar) in het dorpje Assalin draait de pindapersmachine op volle toeren. Trots zegt zij: “We hebben deze machine én een machine om de pinda’s te ontvellen gekocht. Dat scheelt een hoop gedoe, tijd en transportkosten. Ook vrouwen uit de buurt maken gebruik van de machines.”

Goede start
Emilienne maakt en verkoopt pindakoekjes en pindaolie. Ze begon kleinschalig, maar met steun van The Hunger Project is haar handel de afgelopen jaren flink uitgebreid. “Ik pas de kennis die ik heb opgedaan in de ondernemerschapstrainingen nog steeds toe. Via de microfinancieringsbank van Zakpota leen ik nu individueel geld. Eerst deed ik dat met een groep vrouwen, maar met een individueel krediet kan ik meer lenen. Pinda’s en brandhout zijn duurder geworden en de kosten zijn gestegen, dus het krediet investeer ik in mijn handel.“

Eigen boontjes doppen
Emilienne werkt hard om financieel onafhankelijk te zijn. “Mijn man heeft nog twee andere vrouwen en ik wil mijn kinderen zelfstandig kunnen verzorgen.” Dat gaat haar goed af. De omzet van haar handel is fors gestegen. Had ze vijf jaar geleden nog drie mensen in dienst, nu heeft ze acht werkneemsters – waaronder twee dochters. “Ik vind het geweldig dat ik zoveel mensen een salaris kan betalen. Vroeger werkte ik voor mijn moeder op het land, maar kreeg ik nooit betaald. Mijn dochters krijgen dat wel.”

Grote hoeveelheden
Een groot deel van het werk kan Emilienne inmiddels aan haar werknemers of de nieuwe machines overlaten. “Ik houd me vooral bezig met de inkoop van pinda’s en andere producten zoals maïs en soja. Ik koop groot in en deel de transportkosten met mijn man, die ook handelaar is. We slaan de producten niet meer bij ons huis op, maar in een opslag op de markt van Bohicon. Handig, want daaruit kunnen we meteen verkopen. Ook dat scheelt transportkosten en tijd. Op de markt verkoop ik mijn pindakoekjes en pindaolie meestal in grote hoeveelheden aan andere vrouwen, die deze zelf per stuk gaan verkopen.”

Kennis doorgeven
Emilienne geeft haar kennis en ervaring door. Zo is ze bestuurslid van de microfinancieringsbank en geeft ze leiderschapstrainingen aan haar dorpsgenoten. “Het is mooi om zo actief te kunnen zijn in mijn dorp. Het enige dat ik nog zou willen veranderen, is dat ik beter kan lezen en schrijven. Ik heb wel alfabetiseringslessen gevolgd, maar nooit afgemaakt. Voor mijn kinderen vind ik scholing dan ook heel belangrijk. Gelukkig heb ik vier van mijn zeven kinderen naar school kunnen sturen.”