Anna Zhu India 2014

Aandacht voor rechten van meisjes op de dag van mensenrechten

“Ik had een van die meisjes kunnen zijn die ik heb zien lijden in kindhuwelijken.” De 13-jarige Shapla Banu uit Bangladesh moet er niet aan denken: “Ik wil naar de universiteit en onderwijzeres worden.”

Toch scheelde het niet veel of Shapla had deze droom niet waar kunnen maken. Haar vader was haar huwelijk al aan het voorbereiden, op haar 13e! Dat zou het einde zijn geweest van haar jeugd, schooltijd en toekomst. Gelukkig wist Shapla waar ze hulp kon vinden en is haar huwelijk – door tussenkomst van een lerares – op tijd voorkomen: “Op een dag ging ik naar de studiegroep van het Youth Ending Hunger Project in Bangladesh. Het onderwerp die dag was kindhuwelijken. Na de lezing heb ik mezelf voorgenomen dat ik nooit zou trouwen voor mijn 18e jaar.”

“Mannen houden van jonge meisjes”

Zo’n 15 miljoen meisjes per jaar hebben dat geluk niet. In ontwikkelingslanden wordt een op de negen meisjes uitgehuwelijkt voor hun 15e verjaardag. Sommige kindbruiden zijn zelfs pas 8 of 9 jaar oud. Catelijne Mittendorff, programmamanager bij The Hunger Project en net terug van een reis naar Bangladesh, weet als geen ander hoe complex het probleem is: “Kindhuwelijken zijn een groot sociaal probleem. In Bangladesh trouwt twee derde van de meisjes voor hun 18e jaar. Meisjes worden er gezien als een financiële last. Ze kosten alleen maar geld en je moet er ook nog eens een bruidsschat voor betalen. Daar wil je dus zo snel mogelijk vanaf. En hoe jonger ze zijn, hoe lager de bruidsschat. Bovendien houden mannen van jonge meisjes, dus ouders zijn bang dat ze niet meer aan de man komen als ze ouder zijn. En dat ze zonder man meer risico lopen om verkracht te worden. Maar de context is steeds anders. Een collega uit Oeganda vertelde dat daar vaak getrouwd wordt omdat het meisje al zwanger is.“

Cirkel van armoede doorbreken

Armoede is niet alleen een oorzaak van kindhuwelijken, het is er ook een gevolg van. Jonge meisjes zijn letterlijk nog niet rijp voor het huwelijk; ze krijgen te vroeg kinderen, die – omdat hun lichaam nog niet volgroeid is – vaak ondervoed zijn en een levenslange achterstand oplopen. Ook is er veel meer kans op complicaties tijdens de zwangerschap en geboorte, of een besmetting met hiv. En omdat ze na hun huwelijk niet meer naar school gaan, zijn hun toekomstkansen gering. Zo houdt armoede zichzelf in stand.

Catelijne: “Kindhuwelijken staan het einde van honger in de weg. Om de cirkel van ondervoeding te doorbreken, moeten we dus ook kindhuwelijken tegengaan. Dat was altijd al een onderdeel van onze programma’s, maar dankzij een subsidie van Buitenlandse Zaken kunnen we nu bestaande programma’s in Bangladesh, Burkina Faso en Oeganda intensiveren. We hebben onze krachten gebundeld met Stichting Kinderpostzegels en ICDI om zoveel mogelijk te kunnen doen in de landen waar we al werken. Bewustwording van de meisjes zelf én hun omgeving is het belangrijkste. Als ze zich afvragen: “Waarom zijn onze kinderen ondervoed en waarom leven we nog steeds in armoede?”, dan laten we zien dat het ook anders kan. We geven andere rolmodellen. Soms moet je het ook afdwingen. In Bangladesh zijn kindhuwelijken voor de wet verboden, maar niemand zag erop toe en dus kreeg je er geen problemen mee. Nu is er wel controle en staat de politie voor de deur bij kindhuwelijken. Maar eigenlijk wil je dat voor zijn. Daarom betrekken we de omgeving er zo veel mogelijk bij voor de sociale controle: lokale leiders, religieuze leiders, scholen en de hele gemeenschap.” Deze geïntegreerde aanpak werkt: “Wat ik heel indrukwekkend vond tijdens mijn bezoek, was dat verschillende gekozen dorpsraadvoorzitters verklaarden dat hun dorp 100% kindhuwelijkvrij is. In de gemeenschappen waar The Hunger Project werkt in Bangladesh is een hele beweging ontstaan van mensen die zich verzetten tegen kindhuwelijken. Jongeren trekken samen op met vrouwelijke leiders en hebben vorig jaar alleen al 1264 kindhuwelijken weten te voorkomen.” “Op nationaal niveau organiseert The Hunger Project debatten met ministers, wetenschappers en opinieleiders om te voorkomen dat de nationale wetgeving verslechtert. Dat is op dit moment helaas nog wel een reële bedreiging, omdat de regering de wettelijk huwbare leeftijd in Bangladesh wil verlagen van 18 naar 16 jaar. Wij doen er alles aan om dit tegen te houden.”

.

Tekst: Agnes de Jong –  Fifty/Fifty Tekst

Een einde aan kindhuwelijken

India - Anna Zhu
Internationale aandacht

Kindhuwelijken komen niet alleen voor in Afrika en Azië, maar ook in het Midden-Oosten, Latijns-Amerika en zelfs Europa. Zeker is dat de millenniumdoelen niet gehaald kunnen worden als dit mondiale probleem niet wordt aangepakt. Inmiddels is ook de internationale gemeenschap in actie gekomen. Onze eigen prinses Mabel nam in 2011 het initiatief voor ‘Girls Not Brides: The Global Partnership to End Child Marriage’. Hierin zijn wereldwijd meer dan 400 organisaties verenigd die zich inzetten om een einde te maken aan kindhuwelijken, zodat meisjes zich volledig kunnen ontwikkelen. Hun verhalen maken meer dan duidelijk waarom dat nodig is.

The Hunger Project is aangesloten bij het Girls Not Brides-netwerk

Video The Hunger Project Bangladesh

Bangladesh is een van de landen waar kindhuwelijken het meeste voorkomt. Bekijk hier de video van The Hunger Project Bangladesh, gemaakt door betrokken jongeren met het doel om een einde te maken aan kindhuwelijken:


Foto credits: Anna Zhu