India en vrouwelijk leiderschap

1 op de 4 mensen met honger op de wereld woont in India. Hoewel de economie van India snel groeit, plukt niet iedereen daar de vruchten van: elke dag hebben 194 miljoen Indiërs te weinig te eten, vooral op het platteland. En dat terwijl honger het grootste oplosbare probleem ter wereld is.

Er zijn kansen genoeg om honger terug te dringen. De Indiase overheid heeft zelf al de nodige stappen gezet. Op papier is het geweldig geregeld. Voor de allerarmsten zijn allerlei regelingen en subsidiepotjes beschikbaar, als je de weg maar weet. Van weduwenpensioenen tot subsidie voor huizen, van een banenprogramma tot schoolmaaltijden en voedselbonnen.

De dorpsraden spelen daarbij een belangrijke rol: zij bepalen wie in aanmerking komt voor die ondersteuning. Zij brengen de behoeftes in kaart, identificeren wie recht heeft op subsidie of een dienst en jagen er achteraan.

In die dorpsraden is door een quotum 50% van de zetels voor vrouwen gereserveerd om eeuwen van discriminatie recht te trekken. Een duizelingwekkende 1,3 miljoen vrouwen in India is dorpsraadslid. En dat is goed nieuws. Want vrouwen komen vaker dan mannen in actie voor hun hele dorp. Ze kiezen eerder voor voedselzekerheid, gezondheidszorg of scholing.  Zo bepalen zij de lokale agenda en regelen ze voorzieningen voor hun dorp.

In theorie dan – in de praktijk pakt het nog niet altijd zo uit. De vrouwelijke raadsleden hebben niet veel te zeggen. Ze hebben gebrek aan kennis, vaardigheden en mogelijkheden. En als vrouw staan ze in India sowieso achteraan – ze worden niet vanzelfsprekend serieus genomen. Door deze ongelijkheid, in combinatie met corruptie en bureaucratie, komen de subsidies in de praktijk niet op de juiste plek terecht. Het systeem zit totaal verstopt.

Tijd dus om het systeem te ontstoppen. The Hunger Project ziet de vrouwen in de dorpsraad als de sleutel. Door de vrouwen in de dorpsraad te trainen kunnen zij zich ontpoppen als leider. Ze kunnen hun mandaat zo goed mogelijk vervullen, aan de juiste touwtjes trekken en allerlei voorzieningen voor hun dorp regelen.Zodat zij slim gebruik kunnen maken van bestaande overheidssubsidies en het systeem voor zich kunnen laten werken. Door het effectief, transparant en verantwoordelijk te maken.

Met de nodige porties moed, doorzettingsvermogen, zelfvertrouwen en goede samenwerking  bereiken ze opzienbarende resultaten. Ze gaan de confrontatie met corrupte ambtenaren aan. Ze stellen de achtergestelde positie van vrouwen ter discussie. En zo verbeteren deze voorvechters de situatie in hun dorpen.

Lees meer over India