Vrouwen zijn cruciaal voor het einde van honger. Ze zijn vaak verantwoordelijk voor het voedsel, niet alleen voor hun eigen gezin, maar voor de hele gemeenschap. Maar ze krijgen niet overal een eerlijke kans. Vrouwen hebben nauwelijks toegang tot onderwijs, geld of invloedrijke posities. Veel potentieel blijft zo onbenut – de helft van de samenleving doet eigenlijk niet mee.

In India leven mannen en vrouwen in gescheiden werelden. Mannen werken vooral aan wat ze kennen en stellen daardoor andere prioriteiten. Vrouwelijke raadsleden maken dus andere budgetkeuzes dan mannelijke raadsleden en werken aan thema’s die door mannelijke raadsleden grotendeels worden genegeerd, zoals scholing, water, gezondheidszorg en het tegengaan van seksueel geweld.

Vrouwelijke leiders zetten voedselzekerheid, onderwijs, gezondheid, corruptie en sociale uitsluiting op de agenda van hun gemeenschappen. Uit verschillende studies blijkt dat vrouwen meer dan mannen investeren in sociale issues. Bovendien zijn ze minder vaak corrupt. Zodra vrouwen in hun kracht staan en zich ontpoppen tot leider, plukt de hele gemeenschap daar de vruchten van. Zij maken het verschil voor hun kinderen, familie en dorp.

We willen je de kracht en het potentieel laten zien van de meest onwaarschijnlijke leiders: vrouwelijke dorpsraadsleden in India.

<span style="color: #de327a;">Rajwanti Singh

Rajwanti Singh

Dorpsraadslid in Posta

“Ik wil mezelf blijven ontwikkelen en bewijzen dat ik een goede leider ben. En dat ik niet minder ben dan een man. Vrouwelijk leiders zijn anders dan mannelijke. Ik wil mannelijk leiders laten zien dat wij verder kijken, een vooruitziende blik hebben. Sterker nog, ik wil doen wat mannen niet lukt. Mijn diepste wens is dat ook andere vrouwen de moed en mogelijkheden krijgen om dapper vooruit te komen in hun leven. Mijn verhaal moet een inspiratiebron zijn voor anderen. Dat is mijn diepste wens.”

<span style="color: #de327a;">Seema Saket

Seema Saket

Dorpspraadslid in Padkhuri

“Ik vond het in het begin eng om met officials te praten, maar na de workshops verdween dat. Ik dien mijn verzoeken in bij het district, en dwing ze om naar mij te luisteren. Ik ben een gekozen leider, zij niet. En ik sta in mijn recht. Dus waarom zou ik bang voor ze zijn? Ik heb geleerd dat ik hulp in moet roepen als ik dat nodig heb, en niks moet tekenen zonder het te begrijpen. Niemand werd met alle kennis geboren, dus het is geen schande dat ik moet leren hoe alles werkt. Ik leer, ik vraag mijn voorgangers om hulp en verzamel alle informatie die ik nodig heb. Geef me de tijd en ik kan alles.”

<span style="color: #de327a;">Mamta Devi

Mamta Devi

Voorzitter van de dorpsraad van Bihra Kramank

“Volgens mijn familie is politiek niet voor vrouwen. Daarom mocht ik tijdens mijn eerste termijn niet naar de vergaderingen. Ik deed eigenlijk niks, en daar voelde ik me slecht over. Nu ik ben herkozen, en zelfs de voorzitter van de raad ben, wil ik het goed doen. Dat is een flinke overgang. Ik werd eerst niet serieus genomen en moest me altijd verantwoorden als ik de deur uit ging. Gelukkig verandert het langzaam. De vrouwelijke raadsleden worden steeds zichtbaarder en spelen een steeds grotere rol. Mijn familie vraagt me niet meer elke keer waar ik heen ga - dat is vooruitgang."

<span style="color: #de327a;">Nisha Dahayat

Nisha Dahayat

Voorzitter van de dorpsraad in Khamriya

“Sinds in mijn dorp een vrouw voorzitter van de dorpsraad was, wilde ik dat ook. Zij deed goede dingen, het was mijn droom om dat ook te kunnen doen. En het is me gelukt. Ik heb geleerd dat ik me niet moet laten pushen door anderen, maar dat ik zelf het initiatief moet nemen. Als ik wil dat iets gebeurt, dan moet ik het zelf doen.”

<span style="color: #de327a;">Tulsa Bai

Tulsa Bai

Voorzitter van de dorpsraad in Lakhakhera

"In Lakhakhera zorgde de dorpsraad de afgelopen jaren voor de bouw van scholen, gezondheidscentra en zelfs een gemeentehuis. Maar desondanks verbeterde het leven van de inwoners van het dorp niet. Ik vroeg mij af waarom dit zo was. Het werd mij duidelijk dat door de grote ongelijkheid in het dorp – veroorzaakt door kastenverschillen – de voorzieningen niet toegankelijk waren voor iedereen. De groep van de laagste kasten, die de faciliteiten het meest nodig hebben, maakte er geen gebruik van."

<span style="color: #de327a;">Vrouwelijke raadsleden

Vrouwelijke raadsleden

Khamriya

“Vroeger moesten de vrouwen drie kilometer lopen voor schoon water. Elke dag! In een bergdorp is dat een flinke afstand - daar ging zoveel tijd in zitten. Onze eerste prioriteit was dan ook water, en met resultaat: door nieuwe waterpompen hebben zo’n negentig families nu makkelijker toegang tot schoon water. Dat scheelt de vrouwen zeeën van tijd.”