Schaduwkant (een winterse introspectie)

Voor wie er onverhoopt niet bij kon zijn: onze 35e verjaardag was groots. Een feest van overvloed, met heerlijk eten en een rijk breng je eigen taart-buffet. Dat paste helemaal bij het feit dat de wereld dit jaar in de gloednieuwe Werelddoelen eindelijk heeft vastgelegd dat het einde van de honger haalbaar is. En wat waren er verrassend veel gasten, uit allerlei verschillende tijden, bijna terug tot aan ons begin.

Wat ik op het feest niet hardop heb benoemd, maar net zo goed ook bij ons hoort, zijn de schaduwkanten van die 35 jaar. Want al die hoogtepunten kwamen nooit vanzelf. Het lijkt wel of The Hunger Project steeds opnieuw heftige groeipijn doormaakt – bij elke stap vooruit. Dat komt, denk ik, voor een aanzienlijk deel doordat we zo’n oneindig grote visie hebben. Die zorgt steeds opnieuw voor spanning, omdat de realiteit nog niet bij onze visie past. En we nooit – ook niet met de mooie miljoenen van vandaag – echt genoeg middelen hebben om die harde realiteit eigenhandig om te toveren. Dat zorgt voor een forse emotionele spanning.

Dan kan je ook je visie omlaag bijstellen – maar daar zijn we nu eenmaal domweg de mensen niet naar. Als het goed gaat, voeden ons voor een deel met die spanning om ons doel te bereiken. Helaas gaat dat ook wel eens níet goed. En dan richten we die spanning op onszelf (er staan nogal wat burnouts op ons conto), of op elkaar. Heel menselijk, maar uiteindelijk geen van beide, denk ik, zinnig of wenselijk.

Mede daarom was het zo mooi om op ons feest te horen hoe ontelbaar veel van de vele wilde zaadjes die we de afgelopen 35 jaar met elkaar hebben gezaaid zijn opgebloeid. Hoe belangrijk het persoonlijke contact is, en het keer op keer onverzettelijk volhouden. Zo kregen we de dag voor ons feest bijvoorbeeld nog een afwijzing op onze grootste subsidieaanvraag ooit – we werden 21e van de 256 aanvragen, en dat is knap – maar alleen de top 9 kreeg geld… En dan vieren we toch de volgende dag feest. Want er is zo veel wél bereikt. Juist dankzij ál die mensen die bij ons horen. En daar ben jij dus deel van. Ook als je er deze keer even niet bij was.

Ik wens je dan ook veel licht en liefde op je pad. Weet dat je altijd van harte welkom bent om een keer jouw verhalen te komen vertellen. We lunchen elke dag samen met wie er die dag is, en daar ben je zeer welkom. Vertellen wij op onze beurt graag meer over waar we nu staan. Want we zijn er misschien nog net niet helemaal, met dat einde van de honger – maar samen gaan we er zeker komen!

Evelijne, directeur The Hunger Project Nederland