Wisselingen van de wacht

Het lijkt erop dat 2017 voor ons het jaar van de grote veranderingen gaat worden. Zo namen we vorige week niet alleen afscheid van ons trouwe Raad van Advies-lid Hans Eenhoorn. Omdat ons Raad van Toezicht-lid Rob van der Laan en onze  voorzitter Carel van Bemmelen aan het einde van hun termijn waren gekomen, namen we ook van hen afscheid.

Carel: “The Hunger Project heeft mijn leven echt verrijkt. Alleen al omdat hier hele vreemde mensen werken. In alle bedrijven waar ik kom zeiken de managers altijd over een extra koplamp op hun leaseauto en een derde bonus. Maar hier zeggen ze gewoon nee dank u, ik hoef geen stapje erbij, ik verdien echt al genoeg. Een verademing. De passie van dit team is ook echt bijzonder. Hier, maar ook in Benin. Ik weet zeker dat de boel nu in goede handen is. Nieuw bloed is goed en essentieel voor groei. Het hoort ook bij bestuurlijke discipline om je gewoon aan het einde van je termijn te houden. Ik ga echt in good spirit weg.”

Rob: “Dit is een hele mooie organisatie. Ik ben 3x wezen kijken. Dat heeft veel impact. Alle spreekbeurten van mijn kinderen gaan over The Hunger Project. Ik heb mijn hele netwerk er over verteld, en iedereen die ik kon bedenken. Het is nu tijd voor anderen om dat stokje over te nemen. Ik vind het heel leuk dat ik nu door maar liefst twee vrouwen word opgevolgd.”

En ook in het kantoorteam zijn er kleine aardverschuivingen: onze dierbare long lasting keien Elisabeth Roelvink (De Vrouw Die Iedereen Kent) en Jouwert van Geene (De Man Die Alles Weet) gaan mooie nieuwe avonturen buiten The Hunger Project tegemoet. En ik ga ze ontzettend missen.

Tegelijkertijd verheug ik me ook op de frisse wind van onze nieuwe aanwinsten: zo zijn Natasja van den Berg en Marianne Verhaar-Strijbos toegetreden tot onze Raad van Toezicht (het gaat steeds beter met de genderbalans), en versterkt Marije van Zomeren ons team als connector.

En voor het geval u het zich misschien afvraagt: ik ga zelf helemaal nergens heen. Nou ja, hoogstens naar New York, voor een paar dagen hard werken met ons wereldwijde bestuur. Want we hebben nog 13 jaar te gaan tot het 2030 is, en de honger de wereld uit moet zijn – dus voorlopig heb ik nog meer dan genoeg te doen hier. En u trouwens ook, want in mijn eentje gaat dat me natuurlijk never nooit niet lukken.

Evelijne Bruning