Ghana viert zelfredzaamheid in drie epicentra

Zelfredzaamheid in zicht

We werken er al jaren naar toe: zelfredzaamheid. Op 118 plekken op het diepe platteland, in acht landen in Afrika. Waar honderdduizenden mensen worden aangestoken en de weg gewezen door vrijwilligers uit hun eigen dorp, die durven dromen dat het anders kan worden dan het is – en dat met elkaar organiseren.

Toen ik zeven jaar geleden bij The Hunger Project kwam werken, dachten we nog dat zelfredzaamheid een proces van een jaar of vijf zou zijn. Dat dat klaar was, als er een erkende dorpsbank was. Maar dat was eigenlijk veel te simpel. Want natuurlijk gaat zelfredzaamheid over veel meer dan alleen een visie voor de toekomst en een veilige plek voor je spaargeld. Het gaat er om dat je met elkaar, als dorp, ook bij de woeste tegenwind die het leven biedt, zoveel vooruitgang boekt dat je het collectief zéker weet: wij zijn niet meer te stoppen.

Dus leerden we al doende, en voegden allerlei bouwblokken toe aan de trainingsprogramma’s. We ontwikkelden zelfs een bijna megalomane meetmethode, met allerlei indicatoren en een zelfredzaamheidwegingsformule. Ik dacht eerlijk gezegd dat dat veel te ver ging. Maar juist omdat de dorpen daarmee zelf hun eigen doelen kunnen stellen, en hun eigen vooruitgang kunnen meten, en die weer kunnen vergelijken met die van anderen in hun land, werkt dat prima.

En nu is het dan ook zo ver. Afgelopen jaar haalden de eerste drie dorpen in Ghana hun zelf bedachte drempeltoets. En dus vieren we met hen vanaf vandaag de eerste grote feesten van zelfredzaamheid. In hoog tempo volgen er dit jaar en de komende jaren nog veel meer.

Dit voorjaar was ik op bezoek in Avlamé, in Benin. Zij zijn er bíjna. Nog een paar maanden te gaan, want er moeten nog wat eigendomspapieren worden gestempeld door de lokale overheid, en die is traag. Wat een feest om een groep vastberaden lokale leiders te ontmoeten die daar zó klaar voor waren. Ze hebben van alles overwonnen. Diefstal, droogte, ziekte en geweld. Maar ze zijn niet meer te stoppen. Vertelden ze zelf. Ook de dorpsvoorzitter wist het duizend procent zeker. En ik – ik kon niet anders dan ze geloven. En glim daar nu nog van. Want wat een eer om getuige en deelgenoot te zijn van hun succes…

Evelijne Bruning,

Directeur The Hunger Project Nederland