Ndereppe - Johannes Odé Senegal

Internationale Vrouwendag 2018

Samen met miljarden anderen wereldwijd viert The Hunger Project morgen Internationale Vrouwendag. Voor ons een belangrijke dag. Omdat zo veel van ons werk staat en valt met vrouwen. In het overgrote deel van onze programma’s begint de echte vooruitgang pas wanneer vrouwen durven dromen dat het ánders kan, en daar aan beginnen te werken. Als vrouwen dezelfde kansen krijgen als mannen, gaat iedereen er op vooruit.

Voedselschaarste en de ongelijkheid tussen man en vrouw in ontwikkelingslanden zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Hoewel vrouwen de verantwoordelijkheid dragen voor het vervullen van de basisbehoeften van hun gezin, worden veel vrouwen systematisch buitengesloten. Ze hebben geen toegang tot onderwijs, geld of invloedrijke posities. Zo blijft veel potentieel onbenut.

Wanneer we investeren in de kracht van vrouwen wereldwijd, gaat de héle samenleving er op vooruit. Onderzoek na onderzoek bewijst dat investeren in vrouwen zorgt voor hogere inkomens en voor lagere geboorteaantallen. Voor het afnemen van het aantal ondervoede kinderen en een daling van de kindersterfte. En er voor zorgt dat er meer kinderen – waaronder meisjes – naar school gaan. Ook zorgt investeren in vrouwen voor een hogere landbouwproductie: als vrouwelijke boeren toegang hebben tot dezelfde voorzieningen als mannelijke boeren, dan zou de landbouwproductie groeien met 2,5 tot 4%.

Vrouwelijke leiders zetten voedselzekerheid, onderwijs, gezondheid, corruptie en sociale uitsluiting op de agenda van hun gemeenschappen. Daarom stimuleert The Hunger Project vrouwen om leiderschap te nemen voor hun dorp, in de lokale politiek, om werkelijk een einde te maken aan kinderhuwelijken, bruidsschatten, aidsverspreiding. Zij zijn het die zorgen voor goede sanitaire voorzieningen, dat meisjes naar school gaan, richten coöperaties op die samen inkomen genereren en bieden de mogelijkheid geld te lenen vrij van woekerrente. Zo worden vrouwen en meisjes, in plaats van de ernstigst getroffen slachtoffers van chronische ondervoeding, de sleutel tot het einde van honger.

Vrouwen, maar juist ook mannen, worden hiervan bewust gemaakt in trainingen van The Hunger Project. Want samen bereik je meer. Ervaring van The Hunger Project leert dat mannen na de trainingen zelf hun verantwoordelijkheid naar hun gezin oppakken en hun vrouwen helpen. Vrouwen krijgen de kans zich te ontwikkelen via alfabetiseringslessen, scholing en leiderschapstrainingen. Zo kunnen vrouwen via de programma’s in Afrika een beroep doen op microkredieten en een spaarfaciliteit, waarmee ze kunnen investeren in een kansrijke toekomst voor het hele gezin. En in India worden vrouwen ondersteund om optimaal gebruik te maken van hun politieke positie in dorpsraden en het bijbehorende overheidsbudget.

Kanakalata Patra (45) is dorpsraadslid in het district Dhenkanal in Odisha, woont bij haar moeder en is niet getrouwd. Sinds augustus 2017 volgt ze vrouwelijk leiderschapstrainingen van The Hunger Project.

In de paar maanden dat ik raadslid ben, heb ik al flink wat voor elkaar gekregen. Zo heb ik informatie gekregen hoe het politieke systeem werkt – iets waar ik vooraf helemaal niets vanaf wist. Ook weer ik nu hoe ik aanspraak kan maken op overheidsregelingen. Vier ouderen in mijn dorp heb ik geholpen een ouderenpensioen aan te vragen, en dat is gelukt. Ook heb geholpen een groot conflict in het dorp op te lossen: een weduwe uit het dorp werd lastiggevallen door haar schoonbroer en ik heb haar bij kunnen staan. Uiteindelijk is het conflict opgelost zonder de tussenkomst van politie.’

Mijn doel op de korte termijn is om zelf aanspraak te gaan maken op een overheidsregeling voor werkgelegenheid. Dan krijg je via de overheid voor honderd dagen werk en dus inkomsten. Maar ook voor de lange termijn heb ik dromen, ik heb immers nog 4 jaar te gaan! Ik wil voor mijzelf een eigen huis, want ik woon nu nog in een mud house samen met mijn moeder.

Maar er zijn ook zoveel dingen in mijn dorp die ik aan wil pakken. Het hele dorp voorzien van drinkbaar water bijvoorbeeld. In mijn dorp zijn meer dan 50 huishoudens niet voorzien van drinkbaar water. Al deze huishoudens moeten van ver water halen van één pomp. Toiletten zijn er niet in het dorp. En om ons te wassen, gaan we allemaal naar het kleine lokale meer. Maar een goede weg daar naartoe? Die is er niet. Dus gaan we heen en terug over een modderweggetje.’

Ook wil ik sociale zekerheid regelen voor andere ongetrouwde vrouwen in mijn dorp. Denk aan het regelen van voedselbonnen of het aanvragen van een pensioen voor hen. Ook heeft één van mijn dorpsgenoten tuberculose: haar wil helpen de juiste medische behandeling te krijgen en ook van een goed pensioen voorzien.’