Vrouwelijk leiderschap

Vrouwen zijn cruciaal in de voedselproductie: in Afrika bijvoorbeeld zijn zij verantwoordelijk voor 80% van de landbouwproductie. Tegelijkertijd hebben ze nauwelijks toegang tot onderwijs, geld of invloedrijke posities. Vrouwen worden systematisch buitengesloten.

In de praktijk blijkt  dat investeren in de positie en ontwikkeling van vrouwen het meest effectief is in de strijd tegen de honger. Uit studies blijkt dat de gehele gemeenschap de vruchten plukt zodra vrouwen in hun kracht staan en zich ontpoppen tot leider. Vrouwelijke leiders zetten voedselzekerheid, onderwijs, gezondheid, corruptie en sociale uitsluiting op de agenda van hun gemeenschappen.

Daarom stimuleert The Hunger Project vrouwen om leiderschap te nemen voor hun dorp, in de lokale politiek, om werkelijk een einde te maken aan kinderhuwelijken, bruidsschatten, aidsverspreiding. Zij zijn het die zorgen voor goede sanitaire voorzieningen, dat meisjes naar school gaan, richten coöperaties op die samen inkomen genereren en bieden de mogelijkheid geld te lenen vrij van woekerrente. Zo worden vrouwen en meisjes, in plaats van de ernstigst getroffen slachtoffers van chronische ondervoeding, de sleutel tot het einde van honger.

Vrouwen in Afrika kunnen via de programma’s van The Hunger Project een beroep doen op microkredieten, waarmee ze kunnen investeren in een kansrijke toekomst voor het hele gezin. En in India worden de vrouwen ondersteund om optimaal gebruik te maken van hun politieke mandaat in dorpsraden en het bijbehorende overheidsbudget. Ook in Latijns-Amerika werkt The Hunger Project aan het verbeteren van de emancipatie van met name vrouwen van de inheemse bevolkingsgroepen. Door het steunen en krachtiger maken van vrouwen worden ook daar hele gemeenschappen veerkrachtiger.

“Ik voel me geen dorpsraadslid, maar een groot leider, zoals de minister-president! Ik kreeg het gevoel dat ik evenveel waard ben als een ander.”

Rajwanti Singh uit IndiaLees het verhaal van Rajwanti
Vrouwelijk leiderschap in India

Door wijzigingen in wetten in India hebben vrouwen recht op een deel van de zetels in de lokale politiek. The Hunger Project heeft haar programma’s hierop afgestemd en leidt vrouwen op tot effectieve leiders. Ze zijn zo beter in staat hun rechten op te eisen en een toekomst op te bouwen zonder honger, armoede en ongelijkheid. De vrouwen worden gedurende hun zittingsperiode van vijf jaar ondersteund en gecoacht bij hun werkzaamheden. Dat gebeurt vooral in de vorm van workshops en bijeenkomsten. De vrouwen in de dorpsraden richten zich vooral op:

  • gezondheid zoals sanitair, schoon water, kraamzorg, medische hulp;
  • onderwijs, ook voor meisjes;
  • het verhogen van het inkomen;
  • het aan de kaak stellen van geweld, kinderarbeid, kindermishandeling en kinderhuwelijken;
  • het bekrachtigen van vrouwen, het opeisen van hun rechten en verbeteren van hun positie

Ook stimuleert The Hunger Project vrouwen bij het vormen van federaties, omdat ze samen meer kunnen bereiken. Door samenwerking leren vrouwen allianties te vormen en zo druk uit te oefenen op de overheid. In de laatste jaren van hun mandaat leren de vrouwen om succesvol de media in te zetten en zetten zij campagnes op om andere vrouwen te mobiliseren om zich verkiesbaar te stellen. De vrouwen richten zich bijvoorbeeld op gezondheid, voeding, onderwijs, water of hogere inkomsten voor het gezin. En zij komen in actie tegen lang genegeerde problemen als huiselijk geweld, alcoholisme en corruptie.

Natuurlijk betrekt The Hunger Project mannen ook actief bij het ontwikkelen van vrouwelijk leiderschap. Wanneer de verhoudingen tussen mannen en vrouwen gelijkwaardiger wordt, profiteren zij ook mee van de ontwikkeling in hun gezin en dorp.

“Ik ontdekte tijdens een Sajha Manch-bijeenkomst dat de overheidsvoorzieningen in mijn dorp alleen werden gebruikt door leden van de hoogste kaste. In 2010 organiseerde ik in mijn eigen dorp een eerste Sajha Manch-bijeenkomst voor vrouwen uit alle kasten. Samen ontdekten we dat vrouwen uit de laagste kasten ervan overtuigd waren dat zij geen gebruik mochten maken van de nieuwe voorzieningen in hun dorp. Omdat ze zelf nooit toegang hadden gehad tot onderwijs of gezondheidszorg. Ze dachten dat dat ook voor hun kinderen altijd zo zou blijven.”

Tulsa Bai - voorzitter van de dorpsraad van Lakhakhera,IndiaLees het verhaal van Tulsa

Foto’s: Anna Zhu en Mark van Luyk