Het heft in eigen handen


Céline is een van de drijvende krachten achter deze bijeenkomsten. Zij vindt het heel belangrijk dat de vrouwen in het dorp hun leven in eigen hand nemen. Céline werd zeven jaar geleden weduwe. Dit was voor haar het moment om haar leven om te gooien. Met een klein krediet begon ze met bierbrouwen. Dat loopt inmiddels zo goed dat ze kon investeren in een klein geitenfokbedrijf. Daarnaast maakt ze olie uit pinda’s en kocht ze een naaimachine, waarmee jonge meisjes uit het dorp kunnen leren naaien. 

Wat nog maar een jaar geleden ondenkbaar leek, gebeurt nu elke donderdag. De vrouwen uit het dorp Beterou in het noorden van Benin, komen bij elkaar om te praten over seks, gezinsplanning, hun mannen en de gezondheid van hun kinderen. “Wat gebeurt er als je aan de lopende band kinderen krijgt? Juist, dan heb je te weinig eten voor je kinderen en kunnen ze niet naar school. Wie weet hoe je dat moet voorkomen?” Céline Edjeou (47) knikt tevreden als bijna alle dertig vrouwen hun vinger opsteken.

Het eerste microkrediet dat Céline ontving veranderde haar leven. Ze vindt dat alle vrouwen zo’n kans verdienen. Daarom is ze de voorzitter van het microfinancieringscomité. “Veel vrouwen hebben nooit een opleiding gehad. De mogelijkheden van het microfinancieringsprogramma van The Hunger Project betekenen heel veel voor hen.” Deelname aan de bijbehorende trainingen is een voorwaarde. De vrouwen krijgen alleen krediet als zij kunnen rekenen en lezen. Céline: ”Hoe kun je een eigen bedrijf goed runnen en met geld omgaan zonder een opleiding? Als het bedrijf niet slaagt, dan kunnen ze het geleende geld niet terugbetalen. Dat bedreigt het succes. Daarom is het goed dat de vrouwen getraind worden. Als dat gebeurt, kunnen dingen veranderen. De meeste vrouwen beginnen een ‘petit commerce’. Ze verkopen bijvoorbeeld vis, pinda’s of graan. Of ze maken olie of bier, net als ik. De eerste ingrediënten kunnen ze met het krediet kopen. Van de winst kunnen ze niet alleen nieuwe ingrediënten kopen, maar ook schoolgeld en voedsel betalen. Onze kinderen hebben een betere toekomst, dankzij de kredieten. En de vrouwen zijn niet meer afhankelijk.”

Celine is een echte leider in haar gemeenschap. Behalve dat ze de bijeenkomsten over gezondheid organiseert en verantwoordelijk is voor de kredietverlening, is ze ook lid van het lokale comité dat het epicentrum runt. Bijzonder, omdat traditioneel mannen de dienst uitmaken. Vrouwen komen nauwelijks aan bod en hebben geen toegang tot middelen. “Wij willen verandering.  Vroeger durfden we niet met de mannen te praten. Maar het is goed als we elkaar begrijpen. Ik zou best willen dat een vrouw dorpshoofd zou worden. Later misschien.” Ze lacht en knuffelt een van de baby’s die over de vloer kruipen.

Klik hier om uw eigen tekst toe te voegen

Klik hier om uw eigen tekst toe te voegen

Klik hier om uw eigen tekst toe te voegen

Klik hier om uw eigen tekst toe te voegen

Tot slot van de bijeenkomst worden de baby’s gewogen. Céline hangt ze bloot in een soort zak, aan een haak. Veel baby’s vinden het maar niks en zetten het op een blèren. Een enkeling doet van opwinding een plasje in de weegzak. De moeders vergelijken ondertussen de gewichten van hun baby’s. Een kindje ziet er wat ziekelijk uit. Céline pikt het er direct uit. “Dat gaat niet goed”, zegt ze tegen de moeder. “Ga even langs de zuster van de kraamkliniek.” De moeder knikt en wikkelt haar baby in haar doek. “Zo simpel is het eigenlijk” zegt Céline. “Als die bijeenkomsten er niet waren, dan kende ik deze moeder misschien helemaal niet. Nu houden we elkaar allemaal in de gaten. We vertrouwen elkaar. Prachtig toch?”