We zijn anders naar onszelf gaan kijken

Dennis Denga is de voorzitter van epicentrum Champiti in Malawi. In 2016 behaalde Champiti haar eigen doelen voor zelfredzaamheid. Dennis vertelt hoe de situatie voor hem vroeger was en wat er is veranderd sinds The Hunger Project in 2007 ging samenwerken met de mensen van Champiti.

“Wij hadden vroeger echt honger. Ondanks dat we hard werkten op het land, was de opbrengst onvoldoende. We konden zes maanden van de oogst leven, de overige zes maanden was er geen eten. Soms had ik een baantje in ruil voor voedsel, soms bedelde ik en soms stal ik cassave of mais. Maar meestal ging mijn familie met lege maag naar bed. Sommige van mijn broertjes en zusjes waren dan ook ondervoed. Het ziekenhuis was te ver weg, waardoor veel zwangere vrouwen te laat waren voor een veilige bevalling, met alle gevolgen van dien. En doordat kinderen nauwelijks waren gevaccineerd, was de kindersterfte hoog. We hadden weinig hoop op verandering.

Misschien is de grootste verandering wel dat we sinds 2007 anders naar onszelf zijn gaan kijken. Dat begon met de Vision, Commitment and Action workshops van The Hunger Project. We realiseerden ons dat we niet konden wachten totdat iemand anders een school, een bank of een kliniek zou bouwen – wij moesten het zelf doen. En dat hebben we dan ook gedaan. We hebben het zand verzameld en de stenen voor het epicentrumgebouw zelf gemaakt, met onze eigen handen. In het epicentrumgebouw organiseren we allerlei trainingen en workshops. En met resultaat: door de trainingen over landbouwtechnieken verdubbelde de oogst. We hebben nu genoeg voor een heel jaar eigen gebruik, en houden zelfs over voor de verkoop. In onze eigen gezondheidskliniek worden de kinderen gevaccineerd en kunnen vrouwen veilig bevallen: geen enkele vrouw is meer overleden in het kraambed. Via de microfinancieringsbank (die officieel is erkend door de overheid) hebben we toegang tot microkredieten, waarmee we landbouwmaterialen aanschaffen of kleine bedrijfjes starten. En met de winst van die bedrijfjes sturen ouders hun kinderen naar school. Alles hangt samen en versterkt elkaar.

“We konden niet blijven wachten totdat iemand anders een school zou bouwen.”

Wij, de leiders van het epicentrum, zijn zeker dat we de programma’s kunnen voortzetten nu The Hunger Project weggaat. We doen het werk zelf al, dus dat blijven we ook doen. We hadden alleen een zetje nodig om te geloven dat we het zelf konden en dat we samen veel konden bereiken.

Ik ben zelf ook veranderd. Ik heb het vertrouwen en geloof dat ik mijn dromen kan najagen. Mijn vrouw Bernadette en ik zijn de trotse eigenaren van een klein winkeltje voor voedsel, gestart met een microkrediet. Ik heb bijna een opleiding voor community development afgerond. En mijn driejarige zoontje Chelsea eet drie maaltijden per dag – elke dag. Hij is nog nooit met een lege maag gaan slapen. Ik ben het levende bewijs dat het kan. Door in jezelf te geloven, door te weten wat je wilt en daar hard voor te werken. We hebben onze visie voor Champiti waargemaakt: een einde aan onze honger en armoede. En we zijn vastberaden: wat we hebben opgebouwd, blijft ook bestaan.”