Werkneemster wordt werkgeefster

Emilienne succesvol als pindakoekjes handelaar

Emilienne Montchohodi (44 jaar) uit het dorpje Assalin toont trots haar pindakoekjes handel. Daar zijn vrouwen aan het werk met het grillen van de pinda’s, bewerken van het pindadeeg en het frituren van de pindakoekjes. “Kijk, voordat The Hunger Project actief werd in deze streek werkte ik op het land en maakte en verkocht ik kleine hoeveelheden pindakoekjes. Ik verdiende net genoeg om mijn gezin te kunnen voeden. Alle winst die ik maakte, besteedde ik meteen aan mijn gezin en de afbetaling van mijn lening. Sparen was niet mogelijk, ik dacht daar niet eens aan. De rente op de leningen die ik had afgesloten waren heel hoog, namelijk 100 procent. Leende ik 100 cfa (15 eurocent), dan moest ik 200 cfa terug betalen. Dus bleef ik lenen om mijn rente af te kunnen betalen, maar aan het afbetalen van mijn schulden kwam ik nooit toe. Ik kwam niet vooruit.” Emilienne was in dienst van een lokale boer en werkte in loondienst op zijn land. Daarnaast werkte ze op een eigen stukje land voor de voeding van haar gezin en had zij een pindakoekjes handeltje.

Werknemers krijgen salaris

In 2003 startte The Hunger Project samen met de gemeenschap met haar activiteiten in deze regio, vanuit het epicentrum Zakpota. Emilienne zag daar meteen de voordelen van in. “De leningen bij de kredietbank van het epicentrum Zakpota hebben een veel lagere rente, ik kan tegen 1 procent rente een lening afsluiten. Samen met 16 andere vrouwen in mijn dorp lenen we jaarlijks 1,4 miljoen cfa en dat verdelen we onderling. Ook heb ik VCA (Vision, Commitment, Action) workshops gevolgd, waar ik leerde hoe je een businessplan opstelt en dat je mensen in kunt huren om voor je te werken, maar ook wat het belang van sparen is.” Sindsdien is er veel veranderd voor Emilienne. “Ik heb nu drie mensen in dienst en die kan ik een salaris betalen. Mijn dochter is één van de mensen die ik in dienst heb. Vroeger werkte ik zelf ook voor mijn moeder toen ik nog thuis woonde. Ik werkte voor haar op het land, maar daar kreeg ik toen niks voor betaald.” Lachend: “Er is dus wel wat veranderd sindsdien!”

Activiteiten spreiden

In de workshops van The Hunger Project wordt veel aandacht besteed aan het verzelfstandigen van mensen. Niet van één activiteit afhankelijk zijn, maar activiteiten spreiden zodat ze minder kwetsbaar worden. Emilienne heeft dat ook geleerd: “Van de verkoop van pindakoekjes alleen kan ik niet rondkomen. Dus heb ik, op advies van The Hunger Project, besloten om meer activiteiten te ondernemen. Zo koop ik nu maïs en andere granen groot in en sla dat op. Op het moment dat de markt gunstig is, verkoop ik weer. Ook mijn pinda’s koop ik groot in, dat drukt de inkoopprijs enorm. Ik heb nu 110 zakken van 100 kilo pinda’s op voorraad. Per zak van 100 kilo maak ik minstens 1.000 cfa (1,5 euro) winst. Met al mijn activiteiten verdien ik jaarlijks 1,8 miljoen cfa (2.700 euro). Met aftrek van de kosten voor onder andere salarissen en transport (naar de markt) houd ik 350.000 cfa (525 euro) over. Daarvan spaar ik 50.000 cfa (75 euro). De rest van de inkomsten heb ik hard nodig voor het voeden van mijn gezin en de scholingskosten voor mijn jongste kinderen. Ik heb 7 kinderen, een aantal zijn al uit huis en getrouwd, de jongsten wonen nog thuis.”

Toekomst

Emilienne denkt ook vooruit. “Ik wil niet mijn hele leven afhankelijk blijven van de handel. Op een gegeven moment zal ik te oud worden om dat soort werk te doen. Daarom koop ik percelen grond van mijn winst/spaargeld. Daar wil ik huizen op laten bouwen en die verhuren. Zo zullen mijn man en ik vaste inkomsten hebben, zonder al te veel zorgen. Ik heb al twee percelen grond aangekocht. Het papierwerk bij de gemeente kost tijd, maar binnenkort zal ik kunnen gaan bouwen!”

Tekst: Mariken Stolk
Foto’s: Johannes Odé