Machtig als de minister-president

“Bij de eerste vergaderingen van de panchayat (de dorpsraad) zat ik stil in een hoekje”. Rajwanti  Singh (42) uit India oogt verlegen en bescheiden. Maar als ze enthousiast begin te vertellen over haar leiderschap in de panchayat blijkt ze een krachtige vrouwelijk leider, die binnen korte tijd veel heeft bereikt. Voor haarzelf, maar ook voor haar gemeenschap.

Nadat Rajwanti was uitgehuwelijkt verhuisde ze naar Posta, een dorpje met 230 inwoners in de staat Madhya Pradesh. Ze kreeg 6 kinderen. In 2009 werd Rajwanti als eerste vrouw in de panchayat gekozen. Volgens de Indiase wet moet 50% van de dorpsraadsleden vrouw zijn. Momenteel zijn 10 van de 19 raadsleden vrouw.

“In het begin was ik onzeker, ik wist niet wat ik moest zeggen in de vergadering. Of welke oplossingen ik zou kunnen aandragen voor het dorp.” Terugkijkend zegt Rajwanti dat dit door haar dubu  persoonlijkheid kwam: teruggetrokken en timide. Haar echtgenoot schiet in de lach. “Mijn vrouw dubu? Zeker niet! Haar kracht is om mensen te inspireren, aan te moedigen en samen te brengen. Dat deed ze thuis al. Daarom wist ik dat ze onze gemeenschap goed zou kunnen leiden.” Het was Rajwanti’s echtgenoot die haar het zetje gaf om zich verkiesbaar te stellen voor de dorpsraad. En dat was nodig. Rajwanti: “Diep van binnen koesterde ik die ambitie. Maar het duurde een tijd voordat ik die stap durfde te zetten”. Rajwanti’s man gelooft in haar. “Ze heeft het in zich! Ik wil dat ze doorgaat en zich niet beperkt tot de panchayat. Door naar het district!”

Leiderschapstraining
Na haar verkiezing in 2009 kwam ze in contact met The Hunger Project. Ze volgt sindsdien een vijfjarig trainingsprogramma. De trainingen zorgden voor de ommekeer. “Mijn ontwikkeling als vrouw en als leider kwam in een stroomversnelling. Ik werd actiever en ging meer in mezelf geloven. Ik voel me geen dorpsraadslid, maar een groot leider, zoals de minister-president! Ik kreeg het gevoel dat ik evenveel waard ben als een ander. ”

Gedreven vertelt ze over haar ambities: “Ik wil mezelf blijven ontwikkelen en bewijzen dat ik een goede leider ben. En dat ik niet minder ben dan een man. Vrouwelijk leiders zijn anders dan mannelijke. Ik wil mannelijk leiders laten zien dat wij verder kijken, een vooruitziende blik hebben. Sterker nog, ik wil doen wat mannen niet lukt.”

Verder kijken dan het eigen dorp
En dat is gelukt. Want Rajwanti is niet alleen raadslid in haar panchayat, maar ook voorzitter van twee federaties van vrouwelijk leiders op een hoger niveau dan het dorpsniveau. Rajwanti bracht vrouwen uit verschillende panchayats en districten samen op ‘block’ niveau. En ze werd verkozen tot voorzitter van de vrouwenfederatie op staatsniveau. “Samen staan we sterk. Een individu kun je kapotmaken, maar een blok niet.” Rajwanti vindt het belangrijk om verder te durven kijken dan het eigen dorp en het collectief belang voorop te stellen.

Rajwanti’s voorzitterschap van de federaties dwingt veel respect af binnen de gemeenschap, ook bij de mannen. “Het is heel bijzonder. Mannen staan nu op om mij te groeten. Ik heb onze kleine afgelegen panchayat op de kaart gezet!” Met de staatsfederatie evalueert ze de laatste campagne over geweld tegen vrouwen. Op een spoedvergadering van twintig vrouwelijke leiders houdt ze een vurig betoog waarin ze refereert aan de gang rape of the Delhi girl. “Dit kan ons ook overkomen. We moeten onze sociale omgeving leefbaarder en ontvankelijker maken voor vrouwen en meisjes. Daarom hebben we samen deze federatie gevormd. Onze stem wordt sterker!”

Tweederangsburgers
In India worden vrouwen gezien als tweederangsburgers. Op talloze manieren worden ze benadeeld en dikwijls ook mishandeld. Rajwanti’s ogen schieten vuur als ze vertelt: “Het leven is moeilijk voor vrouwen. Als ze buiten lopen worden ze belaagd, tegengehouden of zomaar gemolesteerd door mannen. Ze zijn niet vrij om te gaan en staan of te werken waar ze willen. Ze beschikken niet over hun hard verdiende geld en zijn zelfs thuis niet altijd veilig. Vrouwen worden gestigmatiseerd.”

De grootste obstakels voor de vrouwelijke leiders zijn mannen, de biggies zoals zij ze noemt. “Deze mannen zijn bang en jaloers dat wij verder komen dan zij. Met de kracht van onze federatie kunnen wij deze mannen duidelijk maken dat vrouwen ook rechten hebben. Niemand kan meer zeggen dat ik iets niet kan omdat ik vrouw ben. En als ze in de weg staan, zal ik ze aanklagen. Tot aan het hoogste magistraat toe.”

Dromen
Als raadslid richt Rajwanti zich op een nationaal banengarantieplan, een fonds voor gehandicapten en de strijd tegen ondervoeding. Ze wil zich inzetten voor een betere positie van armen en de dhalits. Ze adviseert ook andere vrouwelijke leiders in de wijde omgeving. En ze heeft vele dromen voor haar kinderen, dat zij zich ontwikkelen tot goede mensen. Net als haar man zijn haar kinderen apentrots op Rajwanti. “Soms, wanneer ik het niet meer zie zitten, spoort mijn oudste dochter mij aan. Mam, dit is nog maar het begin. Je moet doorgaan en volhouden.”

 “Ik ben blij en trots dat ik bijdraag aan verandering. Als gekozen vrouwelijke leider zie ik mijzelf als change agent. Ook als mijn werk als dorpsraadslid stopt, ga ik door. Iemand moet het voortouw nemen. Mijn diepste wens is dat ook andere vrouwen de moed en mogelijkheden krijgen om dapper vooruit te komen in hun leven. Mijn verhaal moet een inspiratiebron zijn voor anderen. Dat is mijn diepste wens.”

Foto: Mark van Luyk