3 kansen voor het einde van honger

Donderdag 28 mei is het World Hunger Day. Een dag die in 2011 is uitgeroepen door The Hunger Project om aandacht te vragen voor de ruim 820 miljoen mensen met chronische honger. En dat is hard nodig. Want door de coronacrisis dreigt het aantal mensen met honger verder toe te nemen, in plaats te dalen. Dat kunnen we niet laten gebeuren. The Hunger Project ziet drie grote kansen in de strijd tegen (de gevolgen van) corona.

Het grootste oplosbare probleem ter wereld: honger

Nog meer dan 820 miljoen mensen wereldwijd hebben honger. Dat zijn 1 op de 9 mensen. En dat terwijl honger het grootste oplosbare probleem ter wereld is. Er is namelijk genoeg voedsel op de wereld voor iedereen.

Omslag in dalende lijn

De wereld heeft zichzelf dan ook een ambitieus doel gesteld: het einde van honger in 2030. De afgelopen decennia ging het de goede kant op: het aantal mensen met honger daalde sterk, terwijl de wereldbevolking behoorlijk groeide. Maar de laatste vier jaar kwam er een teleurstellende omslag in die dalende lijn: honger neemt weer toe in plaats van af. En dat komt vooral door klimaatverandering en acute crises.

De impact van corona op honger

Door de coronacrisis zal het aantal mensen met honger verder toenemen. Niet alleen door het coronavirus zelf, maar vooral door de corona-maatregelen en de te verwachten economische terugval. Het World Food Programme waarschuwt voor een hongerpandemie als gevolg van de covid pandemie. De schatting: nog eens 130 miljoen mensen extra krijgen honger.

De coronacrisis slaat hard toe

Zeker op de plekken waar The Hunger Project werkt: dorpen op het platteland van Azië, Afrika en Latijns-Amerika. Plekken waar de gezondheidszorg gegarandeerd niet tegen het virus is opgewassen. Zonder toegang tot een kraan en waar goede informatie mondjesmaat verkrijgbaar is. En waar social distancing eigenlijk geen haalbare optie is zonder buffers of een sociaal vangnet.

Waar veel mensen ‘hand-to-mouth‘ leven: een dag niet gewerkt, is een dag niet gegeten. En waar het juist nú oogsttijd of tijd om te planten is. Waardoor nu verplicht binnenblijven niet alleen betekent dat er vandaag geen eten op tafel komt, maar ook de komende maanden niet. Het doel van Zero Hunger in 2030 lijkt verder uit zicht te raken. En dat kunnen we niet laten gebeuren.

3 kansen voor het einde van honger

The Hunger Project is met man en macht aan het werk. Zodat zoveel mogelijk mensen weten hoe zij zichzelf en hun gezin kunnen beschermen tegen het coronavirus. Maar ook om te voorkomen dat – door het virus en de gevolgen van de maatregelen – meer mensen onder de armoedegrens terecht komen, en honger toeneemt. Daarbij zien we drie grote kansen, die we dan ook volop inzetten in deze nieuwe strijd.

  1. Mensen komen zelf in actie 

Het belangrijkste ingrediënt voor het einde van honger zijn mensen met honger zelf. Mensen die geloven dat het anders kan. Die verandering in gang zetten en anderen inspireren. En zo samen hun dorp vooruit helpen..

The Hunger Project trainde de afgelopen jaren bijna 500.000 lokale vrijwilligers in Afrika, Azië en Latijns-Amerika. Dat zijn niet een paar mensen – dat is een beweging. Een gouden netwerk van gemotiveerde en ervaren vrijwilligers.

Juist zij staan nu voorop in de frontlinies van hun dorpen. Ze kennen de lokale situatie, weten wie wat het meeste nodig heeft, werken goed samen en zijn getraind om een leiderschapsrol op te pakken. Met coaching op afstand van onze lokale experts maken zij het verschil voor hun 16,5 miljoen dorpsgenoten. En komen in actie voor covid-vrije dorpen, door bijvoorbeeld:

  • juiste en begrijpelijke informatie verspreiden, in de eigen taal, zodat mensen zichzelf en hun familie kunnen beschermen en de strijd met geruchten aangaan
  • kennis delen over het belang van handen wassen en hygiëne maatregelen én door de lokale aanleg van mobiele handenwas-stations met zeep
  • boeren ondersteunen bij veilig zaaien en oogsten, rurale banken openhouden en zelfgebouwde voedselbanken zo goed mogelijk vullen, zodat de dorpen zijn voorbereid op mogelijke voedselschaarste
  • de toename van de risico’s op huiselijk geweld en kindhuwelijken in tijden van crisis bespreekbaar maken en samen oplossingen bedenken
  1. Vrouwen aan zet

Voedselschaarste en de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Want hoewel vrouwen een cruciale rol hebben in de voedselproductie en het voeden van hun gezin, worden zij op veel plekken systematisch buitengesloten van onderwijs, geld of invloedrijke posities. Veel potentieel blijft zo onbenut. The Hunger Project moedigt vrouwen aan om hun stem te laten horen en zo een einde aan de honger te maken.

Het overgrote deel van de door The Hunger Project getrainde lokale leiders is vrouw. In India is dit zelfs 100%. Zij staan vooraan in de strijd voor covid-vrije dorpen.

The Hunger Project India belde in 5 dagen tijd met alle 8.000 vrouwelijke dorpsraadsleden die momenteel getraind worden door The Hunger Project. Ze spraken elke vrouw om feitelijke informatie over het coronavirus te delen, te sparren over wat in haar dorp mogelijk is en hoe zij haar leiderschapsrol kan oppakken. De vrouwelijk leiders deelden dit vervolgens met hun families en gemeenschappen. Via whatsappgroepen, spraakberichten in streekdialecten, rondrijdende tuk-tuks met luidsprekers of ‘luistergroepen’ binnen families zorgen ze ervoor dat de berichten élke familie in het dorp bereiken.

Ook in Mexico, Bangladesh en onze negen Afrikaanse programmalanden gaat het zo: vrouwen staan in deze crisis voorop.

  1. Samenwerken met lokale overheden

The Hunger Project werkt veel samen met lokale overheden. Zij staan het dichtst bij de mensen en het is hun taak om basisvoorzieningen zoals gezondheid, voeding en inkomen te organiseren. Maar de praktijk op het platteland is vaak lastiger. Met kennis over lokaal bestuur, kunnen mensen hun rechten claimen. Zodat de dorpen krijgen wat daar lokaal nodig is.

Zo hebben de lokale vrijwilligers in Bangladesh nauw contact met hun dorpsraden. Ze weten of en welke sociale vangnetten er zijn. Hoe ze die moeten aanvragen. Maar ze weten ook of er noodhulporganisaties in hun omgeving actief zijn. Ze zijn op de hoogte welk gezin in hun dorp wat nodig heeft. En ze kunnen ervoor zorgen dat de juiste ondersteuning op de juiste plek terecht komt.

En als er geen lokale vangnetten zijn, dan zetten ze zelf gemeenschapsfondsen op, waar de armsten uit het dorp een beroep op kunnen doen.

Wat kun jij doen?

We weten nog niet hoe deze situatie zich verder gaat ontwikkelen. En kunnen alleen maar hopen dat we ons door deze crisis heen knokken en dat we er, ondanks alle onvermijdelijke verliezen, sterker uitkomen. Omdat we datgene doen wat soms onmogelijk lijkt. En omdat we ons vol blijven inzetten voor alles wat er wél kan.

Ook jij kunt onderdeel zijn van de oplossing. Investeer in het werk van de 500.00 lokale vrijwilligers, zodat zij een verschil kunnen maken voor hun 16,5 miljoen dorpsgenoten.

#StayInReachOut: als je het kunt missen, doneer dan het bedrag dat je bespaart met dingen die je nu nog niet kunt doen – zoals een week forenzen, naar een concert gaan of een stedentrip. Daarmee stel je anderen in staat om de dingen te doen die nu wel nodig zijn.