Erik Molenschot, algemeen directeur van Indusource, hoeft niet lang na te denken waarom hij al meer dan veertien jaar bij The Hunger Project betrokken is. Vanaf het begin voelde hij een gedeelde overtuiging: dat mensen pas echt vooruit komen wanneer ze zelf de regie in handen hebben. 

De betrokkenheid van Indusource bij The Hunger Project begon tijdens een evenement in Friesland, waar compagnon Wietse er voor het eerst over hoorde. “Het ging ons goed. Het bedrijf groeide snel, dus we vonden dat we iets terug moesten doen,” vertelt Erik. “We zijn daarna gaan overleggen en eigenlijk spontaan en snel ingestapt.” Spontaan, maar niet ondoordacht. Voor Indusource – een onafhankelijke inkooporganisatie in Sneek met klanten door heel Nederland en België – was de keuze voor The Hunger Project geen toeval. Juist als bedrijf in de levensmiddelenindustrie voelde investeren in voedselzekerheid als een logische stap.

Maar wat hen écht over de streep trok, was de concreetheid van de aanpak van The Hunger Project in Benin. Ze sloten zich aan bij het Katakle-netwerk – met op het hoogtepunt zeventig ondernemers uit vooral de foodsector en één heldere missie: dorpen steunen om binnen een vastgestelde termijn zelfredzaam te worden. Geen vaag doel, maar een concreet eindpunt. “Daar houden wij van,” zegt Erik.

Zelfredzaamheid als gedeelde taal

Daarnaast werkt de aanpak volgens een simpel maar krachtig principe: geen tijdelijke hulp, maar investeren in zelfredzaamheid door lokaal leiderschap, kennis en vaardigheden te versterken. Zodat gemeenschappen zelf duurzame verandering kunnen realiseren.

“Wat ons in die methodiek en filosofie aansprak, is dat je ondersteuning geeft aan mensen om het op de rit te krijgen. Maar ze moeten het zelf doen en draaien,” vertelt Erik. “Het is niet geld geven wat daarna weer op is. Het is iets blijvends voor elkaar krijgen.”

In die aanpak herkende Erik zich meteen, want het is precies hoe Indusource ook werkt. Bij dit bedrijf kunnen jonge professionals grote stappen zetten – niet omdat ze aan de hand worden genomen, maar juist omdat ze worden losgelaten. De ruimte voor persoonlijke ontwikkeling is er, maar de verantwoordelijkheid ligt bij henzelf. Erik: “Je wordt geholpen en begeleid, maar je zult het zelf moeten doen. Daar geloven wij in.”

Drie poten, één naam

Die gedeelde filosofie is inmiddels zelfs in de bedrijfsnaam terug te vinden. Niet lang nadat het Katakle-investeerdersnetwerk in 2022 zijn doelen had bereikt en werd opgeheven, richtte Indusource een detacheringstak op voor jonge inkooptalenten en noemde het Katakle.

Deze naam verwijst naar een Afrikaanse driepotige koningsstoel, symbool voor samenwerking, stabiliteit en leiderschap: waarden die – geïnspireerd door de jarenlange samenwerking met The Hunger Project – onderdeel zijn geworden van Indusource en nu overgedragen worden aan jonge inkopers. Net zoals The Hunger Project lokale gemeenschappen de basis geeft om zelf verder te bouwen, wil Katakle dat doen voor jong talent in de inkoopwereld.

Maatschappelijke betrokkenheid is voor Erik een tweede natuur. Naast zijn werk draagt hij actief bij aan verschillende maatschappelijke initiatieven. “Ik vind het belangrijk om iets te doen voor mijn omgeving.” Het gaat hem daarbij niet om eigen gewin, al ziet hij wel een wisselwerking: je leert mensen kennen, doet nieuwe inzichten op en krijgt er zo altijd iets voor terug.

Die houding kleurt ook zijn kijk op investeren. Levert de betrokkenheid bij The Hunger Project hem iets op? Hij denkt even na. “Misschien ergens in de verte iets, maar dat is niet het doel. Je moet het doen omdat je projecten een warm hart toedraagt. We doen het omdat we het willen doen, omdat we erin geloven.” De waarde van zijn betrokkenheid zit voor hem vooral ergens anders. Naast de interessante mensen en bedrijven die hij leerde kennen, voelde Erik altijd iets wat dieper gaat. “Ik heb altijd heel veel persoonlijke betrokkenheid gevoeld vanuit mensen van The Hunger Project, gewoon naar mij als persoon. Dan voel je je onderdeel van iets. Dat heeft altijd veel gedaan.”

Wat je ziet als je naast mensen gaat staan.

In 2014 ging Erik mee op een investeerdersreis naar Benin – zijn eerste kennismaking met sub-Sahara Afrika. Vanuit de hoofdstad bezocht de groep verschillende gemeenschappen. “Dat heeft veel indruk gemaakt. Toen werd het project tastbaar en concreet. Dat is een hele mooie herinnering.”

Wat hem opviel waren vooral de openheid en de hartelijke ontvangst. De mensen verwelkomden hen met oprecht enthousiasme, zonder dat er iets werd gepolijst. “Je hebt niet het idee dat je een ideaalplaatje krijgt voorgeschoteld omdat je toevallig langskomt. Je ziet het zoals het is en je mag alles vragen.”

Ook het belang van het project werd duidelijk zichtbaar. “Je kent de beelden, maar als je daar staat, realiseer je je echt de impact. Je beseft dat deze situatie morgen, volgende week en volgende maand nog steeds zo is, tenzij we er samen iets aan doen.” Dat is wat investeren in zelfredzaamheid betekent: effecten zijn niet tijdelijk, maar blijven doorwerken, generatie op generatie.

Voor ondernemers die twijfelen.

Twijfels heeft Erik nooit gehad. “Het verhaal klopte en vervolgens werd dat ook waarheid. Het Katakle-netwerk was er ook echt, de mensen daarin kon je spreken en er werd veel georganiseerd.” Sinds het opheffen van het Katakle-netwerk gaat de jaarlijkse bijdrage van Indusource naar waar die het meest nodig is. Erik wil de bijdrage graag weer koppelen aan een specifiek project, omdat hij merkt dat dit de betrokkenheid vergroot.

Aan ondernemers die overwegen in te stappen heeft hij één boodschap: “De doelen zijn concreet. Je ziet waar het naartoe gaat, je wordt op de hoogte gehouden van de voortgang en je wordt in staat gesteld de projecten te bezoeken. Het brengt je in contact met mensen en bedrijven die je anders nooit had gesproken. En het levert je – als bedrijf en zeker ook als mens – altijd iets op.“