Zelfredzaamheid.
Het grote doel van The Hunger Project is zelfredzaamheid: goed samenwerkende dorpen die zelf verder gaan op weg naar het einde van honger en armoede. En die nieuwe uitdagingen samen kunnen aanpakken, zonder verdere steun van The Hunger Project.
Wat is zelfredzaamheid?
In 9 landen in Afrika werkt The Hunger Project met clusters van dorpen: epicentra. Met een groot aantal getrainde en actieve vrijwilligers, en met slimme partnerschappen met bijvoorbeeld de lokale overheid, werken zij aan hun ultieme doel: zelfredzaamheid.
In een zelfredzaam epicentrum ligt het beheer van het dienstencentrum en alle functies in de handen van de bewoners. Het epicentrum heeft een eigen, erkende rurale bank en genoeg inkomsten. Er zijn sterke leiderschapscomités met een goede mix van mannen en vrouwen, en er komt veel initiatief vanuit de gemeenschap. De gezondheids-, onderwijs- en voorlichtingsprogramma’s worden georganiseerd door actieve vrijwilligers.
Van armoedebestrijding tot empowerment van vrouwen en verbeterde voedselzekerheid: er is flinke vooruitgang. En ze gaan daarmee verder, met het vertrouwen dat ze hun zelf gestelde doelen met eigen middelen kunnen behalen.
Hoera! We nemen afscheid
Als een epicentrum officieel zelfredzaam wordt, gaat het verder zonder The Hunger Project. We investeren niet langer tijd, menskracht of middelen in het gebied. Zonder steun blijft het epicentrum haar rol als motor van lokale ontwikkeling spelen. We nemen met een groot feest afscheid van elkaar, waarbij we vieren wat er is bereikt.
Zelfredzaamheid is niet zelfvoorzienend.
Zelfredzaamheid betekent niet dat er helemaal geen honger of armoede meer is. Of dat iedereen toegang heeft tot schoon water of zijn hiv-status weet. Nog niet per se elke bestaande behoefte of vraag is beantwoord, maar het gaat duidelijk beter. Het belangrijkste is dat de gemeenschap zelf het dorp leidt. En dat ze zeker weten dat ze met elkaar nieuwe uitdagingen kunnen oppakken, ook bij tegenslag – op weg naar het einde van honger en armoede voor iedereen.
Criteria voor zelfredzaamheid.
Een zelfredzaam epicentrum beheert zelf het epicentrumgebouw – van voedselbank tot kleuterschool en kliniek. Landrechten voor het gebouw zijn essentieel voor zelfredzaamheid, net als officiële erkenning van het epicentrum door de lokale overheid.
Een epicentrum moet daarnaast voldoende scoren op 17 indicatoren voor zelfredzaamheid, verdeeld over 9 doelen – van verbeterde zeggenschap en leiderschap voor en door vrouwen, en van het mobiliseren van gemeenschappen tot vermindering van honger.
Eigen vooruitgang meten.
De bewoners van de epicentra stellen binnen de 17 indicatoren hun eigen prioriteiten en doelen vast. Zo bepalen ze hun eigen criteria voor zelfredzaamheid. De dorpen meten ook zelf hun eigen vooruitgang. En die kunnen ze weer vergelijken met die van andere dorpen in hun land.
“We hebben goede afspraken gemaakt met de lokale overheid, zodat de voorzieningen blijven draaien. Zo hebben we contact over wat er nodig is voor de gezondheidskliniek, de landbouwtrainingen, onderwijs en het sociale werk. Ik heb er vertrouwen in.”
Nu epicentrum Adonkwanta zelfredzaam is geworden, onderhoudt Hayford uit Ghana (hier op de foto met zijn vrouw Vida) een deel van het contact met de lokale overheid. Hayford en Vida zijn nauw betrokken bij het epicentrum, en hun rol wordt extra belangrijk nu het epicentrum verdergaat zonder The Hunger Project.
Foto: Johannes Ode
Resultaten en impact.
Dit zijn de gemiddelde resultaten uit de eindevaluaties van 90 epicentra, ten opzichte van de midterm evaluaties, die we zo’n 3 tot 4 jaar voor de eindevaluatie afnamen. Omdat we niet bij elk epicentrum een baseline hebben gedaan, is de startsituatie niet meegenomen – waardoor de eigenlijke verandering over de totale periode naar verwachting groter is dan deze cijfers, omdat die alleen de verandering in de laatste 3 – 4 jaar laten zien.
Zelfredzaam – en wat nu?
We zijn natuurlijk enorm trots op de zelfredzame epicentra. En ook al nemen we afscheid, we laten elkaar niet helemaal los. We blijven volgen hoe de gemeenschap zich blijft ontwikkelen. Om daar meer inzicht in te krijgen, hebben we inmiddels bij 4 zelfredzame epicentra een onafhankelijk extern onderzoek laten uitvoeren, ruim 3 jaar nadat zij zichzelf zelfredzaam hadden verklaard. We onderzochten wat daar nu nog van overeind staat. Uit de eerste ex-post evaluatie blijkt dat de sociale infrastructuur staat als een huis. En hoewel er op enkele gebieden nog een verbeterslag valt te maken, fungeren de epicentra nog steeds als motor voor verandering, geleid door de mensen zelf.
Draag bij aan duurzame oplossingen.
Clusters van Afrikaanse dorpen werken aan het einde van honger en armoede, op weg naar zelfredzaamheid. Na een aantal jaar training en begeleiding door The Hunger Project gaan zij zelfstandig verder. In samenwerking met elkaar en hun lokale overheid pakken zij nieuwe uitdagingen met eigen kennis en middelen aan. Zo ontstaat duurzame verandering. Draag jij daaraan bij?
Foto: Johannes Ode