“Ik weet nu dat ik evenveel waard ben als een man”

Sinds Patricia Martinez meedoet met The Hunger Project is er in haar leven veel veranderd. ‘Ik ben gaan geloven in mezelf.’

‘Wat een verschil tussen toen en nu!’

Sinds The Hunger Project aan het werk is in de provincie Oaxaca ( Mexico) merkt Patricia Martinez uit San José Tenango dat haar eigen leven en dat van haar gemeenschap langzaam is veranderd.

Patricia: ‘THP heeft me ongelooflijk geïnspireerd. Ik ben gaan geloven in mezelf, in mijn gemeenschap en in de beslissingen die we nu samen nemen. Tegenwoordig ben ik trots op mijn vrouw-zijn. Toen wij vrouwen zich aansloten bij THP keken veel mensen hier daar raar tegenaan. We hadden veel te verduren, maar ik ben vertrouwen blijven houden in mijn gemeenschap en in mezelf.’

Groeiend vertrouwen

‘In onze gemeenschap waren het altijd de mannen die het meest te vertellen en in de melk te brokkelen hadden. Sinds we meedoen met THP is dit langzaam veranderd. Nu doet iedereen mee en krijgt iedereen een kans: jong eren én ouderen, mannen én vrouwen. Aan onze bijeenkomsten nemen zelfs kinderen deel. Dat gegroeide zelfvertrouwen van de mensen is niet alleen goed voor onze gemeenschap nu, maar ook voor komende generaties. We zijn ervan overtuigd: ons staat een toekomst te wachten en samen kunnen we veel bereiken.’

De moeite waard

‘Kijk ik nu naar mezelf, dan voel ik me tevreden en blij. Ik heb zoveel zelfvertrouwen gekregen. Vroeger ging ik nergens naar toe. Ik wílde wel meedoen en zeggen wat ik dacht, maar ik durfde niet. Ik was ontzettend onzeker en bang wat anderen zouden zeggen als ik me niet goed zou uiten. Gelukkig heb ik dat gevoel achter me gelaten. Nu zeg ik wat ik te zeggen heb en heb daar vertrouwen in. Het kan me niet meer schelen als iemand commentaar en kritiek levert. Ik spreek vrijuit .’
‘In het epicentrum in San José Tenango leerden we over de gelijkheid tussen de sexen en nu kennen we onze rechten. We weten nu dat wat je denkt als vrouw de moeite waard is en dat onze kennis en ideeën net zoveel waar d zijn als die van mannen. We hebben allemaal evenveel recht van spreken. Wat een verschil tussen toen en nu!’