Een bijdrage via mijn testament.
The Hunger Project gaat uit van vertrouwen, zelfstandigheid en eigen kracht.
Bij ieder nieuw project stelt The Hunger Project zichzelf dezelfde vraag: “Wat is ervoor nodig dat deze gemeenschap zonder ons verder kan?” Die vraag raakt me. Ze begint bij vertrouwen, bij zelfstandigheid en bij eigen kracht.
Juist daarom was, is en blijft The Hunger Project voor mij een organisatie die op mijn steun kan rekenen, ook na mijn overlijden.
Deze overtuiging en werkwijze herken ik uit mijn persoonlijk leven. Ik herken ze ook uit mijn werk als buurthuis- en educatief medewerker, vooral met vrouwen, en later als loopbaanadviseur. Mensen kansen geven betekent niet overnemen, maar wel een stukje meelopen en hen helpen hun eigen mogelijkheden te (her)ontdekken.
“Bijeenkomsten en mijn reis naar Senegal maakten diepe indruk.”
Sinds ik in 1990 kennismaakte met The Hunger Project, ben ik betrokken gebleven. Bijeenkomsten en vooral mijn reis naar Senegal in 2000 maakten diepe indruk.
Met investeerders uit heel veel landen maakten we de uitreiking van de Africa Prize for Woman Food Farmer mee. Wat een enthousiasme, creativiteit, doorzetting én resultaten zagen we daar in de verschillende epicentra die we bezochten!
Ook het leiderschapsprogramma voor vrouwelijke leiders in dorpen in India volg ik van nabij. Het blijft hoop geven dat vrouwen, waar ook ter wereld, met de juiste steun in staat zijn voor zichzelf en hun gemeenschap kansen te creëren. Iedere keer weer.
Om die reden voelt het vanzelfsprekend en goed om The Hunger Project in mijn testament op te nemen.
De bewuste keuze van Ieke.
Mijn bijdrage bij leven is zeer bescheiden. Juist daarom voelt het waardevol dat ik via mijn testament nog iets kan betekenen. Als alleengaande zonder kinderen kies ik bewust voor een organisatie waarvan de aanpak mij raakt en waarin ik volledig vertrouw.
Ieke Witteveen.