Vreedzame gemeenschappen.
Voedselzekerheid en vrede gaan hand in hand. Veel conflicten ontstaan doordat basisbehoeften als water, land en voedsel te lang onvervuld blijven. Daarom bouwen we samen met gemeenschappen aan een stabiele basis, van binnenuit.
Strategisch gezien richt The Hunger Project zich op plattelandsgemeenschappen met chronische honger in ‘stabiele lage-inkomenslanden’. Juist daar komt onze aanpak het best tot zijn recht: we werken langdurig en consistent op dezelfde plek, samen met de lokale gemeenschap en overheid. Toch krijgen steeds meer landen waar wij actief zijn te maken met toenemende spanningen en conflicten. Met name Ethiopië, Bangladesh, Uganda, Senegal, Burkina Faso, Benin en Mozambique. Dit geweld wordt aangewakkerd door een combinatie van factoren: sociaaleconomische ongelijkheid, zwak bestuur, de impact van klimaatverandering en toenemende competitie om land en andere schaarse natuurlijke hulpbronnen. Waar deze factoren samenkomen, krijgen gewapende groepen bovendien makkelijker voet aan de grond. Zij ronselen jongeren met de belofte van geld of houvast.
Hoe honger en conflict elkaar versterken.
Klimaatverandering zet de landbouw onder druk en maakt water en vruchtbare grond schaarser. Tegelijk maken armoede, ongelijkheid en beperkte toegang tot land, water en basisvoorzieningen het dagelijks leven moeilijk. Daarom draait voedselzekerheid om meer dan voldoende voedsel. Als mensen eerlijke toegang hebben tot basisvoorzieningen, samen beslissingen nemen en kunnen bouwen op sterk lokaal leiderschap, groeit de sociale samenhang. Gemeenschappen kunnen dan uitdagingen samen oplossen en spanningen opvangen voordat ze uit de hand lopen.
Landrechten spelen daarin vaak een sleutelrol. In Burkina Faso gaat een groot deel van de conflicten in landelijke gebieden over land en natuurlijke hulpbronnen. Vrouwen produceren een groot deel van het voedsel, maar bezitten zelden de grond die ze bewerken. Sterkere landrechten voor vrouwen dienen dus zowel de voedselzekerheid als de vrede. Klimaatverandering voert de druk verder op: oogsten en inkomens vallen weg, en mensen raken ontheemd. Wie zijn land verlaat, komt vaak terecht in gebieden waar al anderen wonen, en samen moeten ze rondkomen van dezelfde schaarser wordende grond en water. Daar lopen de spanningen op. Zo versterken voedselonzekerheid, klimaatstress en conflict elkaar, in een cirkel die moeilijk te doorbreken is.
Hoe we werken.
Wij werken community-led: niet door van buitenaf oplossingen op te leggen, maar door met mensen mee te lopen en aan te sluiten bij wat zij zelf nodig vinden. The Hunger Project richt zich daarbij op toegang tot basisvoorzieningen en bestaanszekerheid, terwijl onze partners zich richten op de opbouw van duurzame vrede, traumaverwerking en stabiliteit. Juist die combinatie is krachtig, omdat spanningen vaak ontstaan wanneer basisbehoeften te lang onvervuld blijven en conflicten daardoor steeds opnieuw oplaaien.
Daarnaast leiden we animators op tot bemiddelaars. Als neutrale begeleider kunnen zij hun dorpsgenoten bijstaan wanneer er een conflict speelt. Omdat ze voortbouwen op manieren van samenleven die in de gemeenschap zelf zijn geworteld, kunnen mensen escalatie voorkomen en bestaande conflicten de-escaleren, ook nadat wij zijn vertrokken.
Duurzame vrede begint dichtbij.
Te vaak worden vredesgesprekken alleen op nationaal niveau gevoerd, ver weg van het dagelijks leven van mensen. Wij geloven dat duurzame vrede juist dichtbij begint. De fundamenten voor blijvende stabiliteit worden in dorpen en gemeenschappen gelegd. Daar nemen mensen samen besluiten, laten zij hun stem horen en werken ze samen met hun lokale overheid. Binnen de politiek groeit langzaam het besef dat het voorkomen van conflicten minstens zo belangrijk is als het reageren erop. En dat toegang tot goede voeding en voedselzekerheid een cruciale rol speelt in het creëren én behouden van stabiliteit. Een geweldige ontwikkeling die we graag aanmoedigen.
“Voordat ik trainingen van The Hunger Project en Mensen met een Missie volgde, geloofde ik dat vechten de enige manier was om te verdedigen wat van mij was. Maar toen ik zag hoe twee families hun conflict vreedzaam oplosten, besefte ik dat vrede mogelijk is. Vandaag geloof ik in praten, luisteren en het opbouwen van vrede. Deze verandering heeft me hoop gegeven, niet alleen voor mezelf maar voor ons hele dorp. We weten nu dat vreedzame oplossingen families en gemeenschappen sterker maken.”
Apiyo – Uganda
The Peace Project.
In Noord-Uganda werken we aan vreedzame, veerkrachtige gemeenschappen. Hier hebben decennialange conflicten diepe wonden achtergelaten. De regio kampt nog steeds met de gevolgen van deze gewelddadige periode, zoals trauma, etnische spanningen en conflicten over landrechten. Samen met de organisatie Mensen met een Missie zijn we eind 2024 gestart met een nieuw programma dat inspeelt op deze uitdagingen. The Peace Project zet zich in voor landrechten, traumaverwerking en herstel van vertrouwen tussen etnische gemeenschappen. Door aandacht te geven aan de kracht van samenwerken en door naar elkaar luisteren, verkleint het project verdeeldheid en versterken we tolerantie. Daarnaast pleiten we voor een inclusiever vredesbeleid en nauwere samenwerking met jongeren en veiligheidsinstanties.
Samen zetten we een punt achter honger.
The Hunger Project laat met meer dan 45 jaar ervaring en met programma’s in bijna 7.533 dorpen in 13 programmalanden in de praktijk zien dat het einde van honger haalbaar is. De aanpak verschilt per land – want de omstandigheden zijn er ook verschillend – maar in alle gebieden staan de mensen met honger zelf centraal. Zij dragen de oplossing zelf – van onderop, van binnenuit. Honger is op te lossen, en dat doen we samen. Ook jij kunt onderdeel zijn van de oplossing. Met jouw steun werken miljoenen mensen op diverse plekken in de wereld aan een betere toekomst zonder honger.
