Foto Majete, Malawi
Foto Allan
Food storage

Mens & dier

Rond de eeuwwisseling was natuurreservaat Majete een wildpark zonder wild, op een paar antilopen na. Jarenlange stroperij en verwaarlozing hadden het gebied veranderd in een verlaten steppe. De toeristen bleven weg en de armoede in de omliggende dorpen was enorm. Zelfs van de stroperij viel niet goed te leven. Samen met wildparkbeheerder African Parks blies de Malawiaanse overheid Majete nieuw leven in.

Dankzij deze inspanningen werd Majete weer een bezoekwaardig park met leeuwen, olifanten en neushoorns. De nieuwe elektrische omheining zou stropers op afstand houden: alle ruimte voor de dieren en toeristen. Maar het hek maakte het niet makkelijk voor de omwonenden. Zij waren voor hun levensonderhoud afhankelijk van de jacht en het water in de moerasvelden. Jongemannen werden in de kraag gevat tijdens het tunnelgraven onder het hek, of ze probeerden bij te verdienen als illegale dagloner in het aangrenzende Mozambique. Dit was geen houdbare situatie. Een duurzaam voortbestaan van het Majete wildpark kon alleen als de levensomstandigheden van bewoners rondom het park ook zouden verbeteren.

Zelf zorgen voor voldoende inkomen

Een belangrijke financier van African Parks, stichting Dioraphte, vroeg The Hunger Project om samen met de gemeenschappen rondom Majete een langetermijnplan te maken voor de bestrijding van honger en armoede. En zo geschiedde. In 2012 kreeg The Hunger Project de eervolle opdracht het plan uit te voeren. Niet eerder startte The Hunger Project op verzoek van een financier in een nieuw gebied. The Hunger Project begon met de bouw van één epicentrum, en breidde sindsdien haar werk uit naar zes epicentra. Op termijn worden dat er zelfs acht. Het doel is om alle epicentra naar zelfredzaamheid te brengen. Zodat mensen niet meer afhankelijk zijn van stroperij of voedselsteun, maar zelf in staat zijn voldoende inkomen te verwerven en zich gezond te voeden.

Majete map

Meer dan een geslaagd experiment

Wat begon als experiment, pakte wonderwel goed uit. In de dorpen rondom Majete, met ongeveer 70.000 inwoners, neemt stapje voor stapje de honger af. De bedrijvigheid neemt toe, steeds meer mensen leren lezen en schrijven en steeds minder kinderen sterven aan malaria en diarree. Epicentrum Chibwalizo, Majete 1, bereikte eind 2018 de status van zelfredzaamheid. Dit werd groots gevierd op 1 juli 2019. Een greep uit de resultaten:

  • Het aantal huishoudens dat regelmatig honger heeft is gedaald van 27 % naar 14 %.
  • Het aantal gezinnen waar ten minste één persoon kan lezen en schrijven is enorm gestegen, van 23 % naar 91 % in zes jaar tijd.
  • 9 van de 10 gezinnen heeft toegang tot schoon drinkwater.

Zestien jaar geleden was er geen olifant, neushoorn, leeuw of luipaard meer te bekennen in het Majete wildpark in Zuid-Malawi. Bomen werden massaal gekapt voor brandhout. En er kwamen welgeteld nul toeristen. De mensen die in de omgeving van het park wonen, hoorden bij de allerarmste inwoners van een van de armste landen ter wereld. Vandaag is dat allemaal veranderd – en dat is een uniek succes.

Allan Wyson is boer en woont met zijn familie in Chibwalizo – het epicentrum dat op 1 juli 2019 zijn zelfredzaamheid vierde – grenzend aan het Majete wildpark in Malawi.

Allan is wat je noemt een lead farmer. Hij deed vier jaar geleden mee aan het voedselzekerheidsprogramma van The Hunger Project. Daar leerde hij nieuwe landbouwmethoden – zoals minder zaadjes planten in een gaatje, maar wel de gaatjes dichter op elkaar plaatsen:

“Sinds ik de nieuwe methoden gebruik is mijn opbrengst een stuk hoger. Voorheen was ik afhankelijk mijn werk als stroper in het park. Als voorbeeldboer moedig ik nu jongeren aan ook boer te worden, om de nieuwe methoden te gebruiken of een landbouwlening te nemen. We hebben geëxperimenteerd met andere gewassen dan maïs, zoals cassave en erwten. Ik heb nu 95 zakken maïs op voorraad. Tweemaal zoveel als vorig jaar, en ik kon zelfs vier tassen aan mijn zus geven.”

Majete 1, Malawi
Mais, Majete 1, Malawi
Beeld leeuwen African Parks