Alemtsehaye maakt maandverband bij de Girls Club

Alemtsehaye hoeft niet te trouwen

Alemtsehaye Kibbete (16 jaar) loopt elke dag zeker 40 minuten van haar huis in het dorp Kobeb Mesk naar school. Een behoorlijke afstand, zeker als ze ongesteld is. Want het liefst zou ze tussen de lessen door even op en neer lopen naar huis, om zich daar te verschonen. Op school verschonen was geen optie, omdat er geen goede sanitaire voorzieningen waren. Daarom bleef ze vaak thuis als ze ongesteld was.

Alemtsehaye is dan ook erg blij met de nieuwe rustruimteop haar school, die er is gekomen op initiatief van Her Choice. “Hier kan ik me wassen en me verschonen, of gewoon even rusten als ik dat nodig heb. En we maken hier samen met de andere meisjes ons eigen maandverband en ondergoed. Kopen is voor ons te duur en dus geen optie.”

In de Ethiopische regio North Shoha, ten oosten van de hoofdstad Addis Ababa, werkt The Hunger Project met de Her Choice-alliantie actief aan het einde van kindhuwelijken. Bijvoorbeeld door het opzetten van Girls Clubs en het beschikbaar maken van maandverband. Zo kunnen tienermeisjes zo lang mogelijk naar school blijven gaan. En vermindert de kans dat ze helemaal met school stoppen. Niet alleen geeft dat ze een kans op een betere toekomst, ook trouwen schoolgaande meisjes later.

“Ik wilde op school blijven en een beroep leren. Maar mijn ouders wilden niet naar me luisteren.”

Vrijuit praten over problemen en toekomstplannen

Op de middelbare school van Alemtsehaye zitten ruim 1000 leerlingen, waarvan ongeveer de helft meisjes. Daarvan hebben zich 80 meisjes aangesloten bij de Girls Club. Allemaal meisjes zoals Alemtsehaye, met de ambitie om ver te komen in hun leven. “Ik wil later graag een goede baan vinden, waarmee ik kan werken aan een betere positie voor vrouwen en meisjes. En als ik later ga trouwen, dan wil ik de zorg voor onze kinderen gelijk verdelen met mijn man. Dat is toch logisch? Ik wil trouwens maximaal twee kinderen, dat lijkt me beter te combineren met mijn werk.”

De meisjes komen één keer per week bij elkaar in de Girls Club. Alemtsehaye is blij dat ze lid is geworden. ‘‘We kunnen hier vrijuit praten over persoonlijke problemen en onze plannen voor de toekomst. Het is fijn om met andere meisjes ervaringen uit te wisselen. We proberen elkaar ook advies te geven. En met vragen kunnen we altijd terecht bij onze begeleidster Alemeshet. “

Alemtsehaye Kibbete
Credit: Johannes Odé
Alemtsehaye Kibbete en Alemeshet Abeka, begeleider van de Girls Club.
Credit: Johannes Odé

Hulp van de Girls Club

Zo kon Alemtsheya de Girls Club om hulp vragen toen haar ouders haar wilden uithuwelijken op haar 15e. “Mijn moeder had ineens een man voor me gevonden. Hij wilde graag met me trouwen en hij had een goed inkomen. Mijn ouders zagen dat wel zitten. Maar ik zag dat helemaal niet zitten! Ik wilde op school blijven en een beroep leren. Maar mijn ouders wilden niet naar me luisteren.”

“Ik heb toen om raad gevraagd bij Alemeshet, onze begeleidster van de Girls Club. Zij is samen met iemand van The Hunger Project bij mijn familie langs gegaan. Ook de schooldirecteur kwam op bezoek. Na veel gesprekken hebben ze mijn ouders weten te overtuigen dat het beter is als ik gewoon mijn school kan afmaken. En is het huwelijk afgelast. Ik ben daar nog steeds zo blij om!”

Alemtsheya en haar moeder Ewawoye
Credit: Johannes Odé

Traditie herhaalt zich (of niet)

Haar moeder, Ewawoye Zenebe, is zelf op haar 10e uitgehuwelijkt en vertelt: “Mijn moeder overleed toen ik nog een baby was. Ik ben opgevangen door familie, die het niet breed had. Daarom hebben ze mij erg jong uitgehuwelijkt. Ik heb negen kinderen gekregen met mijn man. We hebben maar een klein stuk land waarop we sorghum en teff verbouwen. Daar verdienen we te weinig mee. Daarom werken mijn man en ik ook als dagloners op andere boerderijen, en ik werk als metselaar bij de bouw van huizen.”

“Toen zich een goede kandidaat melde twijfelde ik niet. Een rijke man kan haar meer geven dan ik.”

“Mijn oudste dochters heb ik allemaal vrij jong uitgehuwelijkt, dat leek ons gewoon het beste. Toen er zich een goede kandidaat meldde voor Alemtsheheya, twijfelde ik dan ook niet. Hij had een goede baan en ik wil gewoon het beste voor mijn kinderen. Een rijke man kan haar meer geven dan ik. Maar Alemtsheya weigerde om te trouwen. Iedereen in mijn omgeving vond dat ik haar toch moest laten trouwen.”

“Alemtsheya bleef weigeren en stuurde haar lerares en schooldirecteur op ons af. Zij hebben mij er van overtuigd dat het voor Alemtsheya beter is om haar school af te maken en dat zij daarmee later juist een goed inkomen kan krijgen. Ook vertelden ze dat het schadelijk voor de gezondheid is als kinderen al zo jong kinderen krijgen. Daar wist ik zelf wel alles van, natuurlijk. Ik heb lang nagedacht. Ik snap dat het beter is dat Alemtsheya door kan gaan met school. Met betere scholing kan zij een betere toekomst hebben. Zelf heb ik nooit de kans gehad om naar school te gaan, dat heb ik als ik eerlijk ben altijd jammer gevonden. We hebben het huwelijk uiteindelijk afgelast. Ik ben ook van plan om de jongere zussen van Alemtsheya niet jong uit te huwelijken. Ik ben er trots op dat mijn dochters kunnen door leren!”

Alemtsehaye, haar moeder en broertje
Credit: Johannes Odé

Via het “Her Choice”-programma werken we vijf jaar samen met Stichting Kinderpostzegels, ICDI, de AISSR/UvA en met steun van de Nederlandse overheid aan het tegengaan van kindhuwelijken. Dat doen we in 10 landen, waarvan 6 landen waar The Hunger Project werkt: Bangladesh, Benin, Burkina Faso, Ethiopië, Ghana en Oeganda. In 2018 voerde AISSR/UvA in samenwerking met onafhankelijke lokale onderzoekers een midline evaluatie uit. Er werden data verzameld in 10 landen van 5.204 meisjes, 3.261 huishoudens, 68 gezondheidscentra en 145 leraren. Lees hier meer over het Midline Report.